به نام خدا

دنیا جای حرف زدن نیست

خیلی دلم میخواست حرف بزنم اما سالها در حسرت گوشی موندم كه همیشه تشنه حرفهای دلم باشه

گوشی كه فكر نكنه برای دل خودم باهاش حرف میزنم

گوشی كه جز صدای پاك دلم چیزی نشنوه

گوشی كه هیچ روزی منو تنها نزاره ...

دلم میخواست یكی را داشتم كه چون دوستشم دوستم نداشت

دلم میخواست یكی را داشتم كه واسه روابطی كه تو دنیا جاشون میزاریم دوستم نداشت

به خاطر زن وشوهر بودن . استاد و شاگرد بودن . مداح ومستمع بودن . امام و ماموم بودن (البته نه امامت الهی ) . همزبون وهمدل بودن

دیگه بدم میاد بگم وبشنوم كه میگند فلانی استادمه فلانی دانش آموزمه فلانی زنمه فلانی شوهرمه فلانی مداح هیئتمونه فلانی مستمع هیئتمونه فلانی امام جماعتمونه فلانی نمازگزار مسجدیه كه توش امام جماعتم

كاش یكی منو دوست میداشت

كاش منم یكی را دوست میداشتم

همه دوستهای زندگیم از كنارم رفتند

واسه چهارتا حرف دنیا ولله حرف دنیا .

كاش میشد ت این دنیا جار زد و گفت آهای مردم دوست داشتن به اینا نیست

كی گفته آدم باید زنش را بعد ازدواجش بیشتر دوست داشته باشه ؟

خب اگه از ته دل دوستش نداشت كه باهاش ازدواج نمیكرد

دیگه دنبال چی میگردی تو این دوست داشتن ؟؟

چرا وقتی آدم ازدواج میكنه دوستاش عوض میشند؟

چرا تو مدرسه متاهل ها جدا میشینند ومجردها جدا؟

چرا دنیا اینقدر زشت شده؟

خدایا تو میدونی دلم ؛ شش گوشه دلم میخوادت تعجب نكنید كه دل من شش گوشه داره

اما خدایا اگه دال بر ناشكری نشه خسته شدم از بس تو این دنیا واسه كارهای مردم دنبال دلیل گشتم

از گشتنش خسته نشدم از پیدا نكردنش خسته شدم

خودت به دادم برس

من جز تو هیچكس را ندارم میتونی ببینی

به خودت قبلا هم همینطور بوده

هر وقت یه كم خواستم فكر كنم كس و كاری دارم خودت زدی و دهنم ونشونم دادی من تسلیمتم هر آنچه خواهی با ما كن .

اما خدایا یكی را به داد تنهاییم برسون یكی كه دركم كنه نه مثل این مردم

فرشته ای از جنس خودت...

یا زهرا...

حجاب

نوشته شده در شنبه 5 آذر 1384 و 06:11 ق.ظ توسط محمد

ویرایش شده در شنبه 5 آذر 1384 و 06:11 ق.ظ