تبلیغات
- - كار جمعی در گرو فرهنگ سازی
-
پایگاه حجاب و عفاف شهرستان بیجار گروس پایگاه حجاب و عفاف شهرستان بیجار گروس پایگاه حجاب و عفاف شهرستان بیجار گروس پایگاه حجاب و عفاف شهرستان بیجار گروس پایگاه حجاب و عفاف شهرستان بیجار گروس
درباره وبلاگ


با عرض سلام و ادب ممنونم این وبلاگ را برای مطالعه انتخاب کرده اید. این وبلاگ در راستای آشنایی بیشتر با فرهنگ حجاب و عفاف و بی بی دو عالم حضرت فاطمه زهرا (س) برای کلیه علاقمندان و دوستداران اهل بیت علی الخصوص شهروندان بیجاری راه اندازی شده است. امیدوارم ساعات خوبی را با هم به کسب معارف فاطمی بپردازیم
از شما تقاضامندم لطف کنید و ما را با نظرات زیبای خودتون در این مسیر همراهی کنید

مدیر وبلاگ : رنجبران

××××××××××××××××
زهرا که عنایتش به دنیا برسد
باشد که به فریاد دل ما برسد
یا رب سببی ساز که در روز حساب
پرونده ما به دست زهرا برسد
××××××××××××××××
وقتی گدای فاطمه بودن برای ماست
احساس می كنم كه دو عالم گدای ماست

مدیر وبلاگ : اکبر رنجبران
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در باره مطالب این وبلاگ چیست ؟







چرا فرهنگ كار جمعی در ایران ضعیف است؟ چرا در روابط اجتماعی، حقوق متقابل رعایت نمی شود؟ ... علت برخی پرخاشگری ها و نابردباری ها در روابط اجتماعی چیست؟... علت بروز بیماری خطرناك قانون گریزی در برخی افراد و بعضی بخش ها چیست؟ چقدر وجدان كاری و انضباط اجتماعی داریم؟ چرا برخی حرف ها و ایده های خوب در حد حرف و رؤیا باقی می ماند؟ ساعات كار مفید در دستگاه ها چرا كم است؟ و چندین سؤال مهم و ریشه ای دیگر كه رهبر معظم انقلاب اسلامی در سفر به خراسان شمالی مطرح كردند و پس از طرح فهرست وار این سؤالات دولت، مسئولان، مجلس و همه اقشار مردمی را متوجه این موضوع كردند كه سبك و فرهنگ زندگی در ایران نیازمند آسیب شناسی و اصلاح است.
آینده یافتنی نیست، ساختنی است. این را بارها شنیده ایم كه آینده را می توانیم بسازیم؛ اما آینده نیازمند تلاش ما در گرو همتی مضاعف است.
آیا فقط داشتن هدف و برنامه برای داشتن آینده ای موفق كافی است؟ آیا صرفا همه باید اهداف بلندمدت داشته باشند كه نقطه شروعش برنامه ریزی است یا این كه تضمین های دیگری هم نیاز است؟

در طول تاریخ انسان های موفق همه دارای اهداف بلندمدت بودند. علاوه بر آن اراده راسخ هم باید داشت اما نحوه دستیابی به آن باز هم صددرصد تضمین شده نیست.
موفقیت را با كار جمعی بیمه كنیم
دست یابی به موفقیت نیازمند كار جمعی و گروهی است. این را هم خیلی شنیده ایم و هم گاهی تجربه های كوچك و البته محدود بارها ثابتش كرده است.
اما با وجود اطلاع از این موضوع چرا خیلی از ما برای تضمین موفقیت مان به سراغ كارهای جمعی و گروهی نمی رویم.
از ورزش های گروهی گرفته تا پروژه های بزرگ كه نیازمند كار دسته جمعی است.
به جای این كه در كنار دیگران حركت كنیم میل به سرعت گرفتن از دیگران داریم و دل مان می خواهد زودتر از دیگران به هدف برسیم.
حریفی برای خودمان تصور نمی كنیم و اگر باشد برایش خط ونشان می كشیم!
همان روحیه ای كه جایی در نظام اسلامی ندارد و بین مسلمانان مذموم خوانده می شود اما متاسفانه هست و پرهیز از آن از سوی رهبر معظم انقلاب هم مورد تاكید قرار گرفت.
چرا جمع گرا نیستیم؟
به راستی چرا فرهنگ كار جمعی در ایران ضعیف است؟
بسیاری از كارشناسانی كه این روزها راجع به فرهنگ ضعیف كار جمعی به سراغ شان رفتیم معتقدند كه اجتناب از گروه های جمعی منحصر به جوانان نیست بلكه جوانان از بزرگسالان الگو گرفته اند؛ چه در مقام والدین، معلم و چه هنگامی كه بزرگترها درمناصب بعضا مدیریتی بوده اند.
منصوره نیكوگفتار روانشناس یكی از همین افراد است.
وی می گوید: «جوانان دقیق هستند و همه این ها را به چشم می بینند و درك می كنند. طبعا آنان از الگوهای پیش رو سرمشق می گیرند. البته نسل های قبلی به كارهای تیمی و گروهی می پرداختند اما احساس می كنم در مورد انجام كارهای بزرگ و موفقیت در این كارهای گروهی به باور درستی نرسیده اند و هنوز باور نكرده اند كه كارهای كوچك تر از آن را هم می شود به صورت گروهی انجام داد. نمونه اش انقلاب اسلامی ایران. شاید انقلاب اسلامی آنقدر بزرگ بود كه مردم احساس می كنند این روحیه را نمی توان به فعالیت ها و اهداف كوچك تر هم تسری داد.»
اما بزرگسالانی كه روزی چنین فعالیت های گروهی را در كارنامه شان ثبت كردند، چه شد كه گرفتار روحیه فردگرایی شدند و آن را به نسل های بعدی منتقل كردند؟
نیكوگفتار عقیده دارد: «بزرگسالانی كه از آن ها به عنوان والدین یا معلم یا صاحب مشاغل ونقش های دیگر نام می بریم تحت تاثیر فرهنگ جامعه ما قرار دارند. فردگرایی چیزی نیست كه دریك آن و یك شبه ایجاد شده باشد. مسئله جدیدی نیست بلكه ریشه در فرهنگ و تاریخ ما دارد. ریشه های فرهنگی و تاریخی اغلب متمركز بر فرد بوده و كمتر كارهای جمعی مورد تشویق واقع شده است. حتی كمتر كاری را می بینیم كه در جامعه به صورت گروهی انجام شده باشد. در مقایسه با مردم دیگر كشورها، ایرانیان جزء افرادی هستند كه چندان كارگروهی نداشته اند. دلایل تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی هم وجود دارد كه این موضوع را ریشه دار كرده و هر كس برای خودش كار می كند و همیشه فرد مورد تشویق یا نكوهش واقع شده است.
اشكال را در نظام آموزشی بجوییم
بعد از صحبت با یك روان شناس ترجیح دادیم با جامعه شناسان هم مصاحبه ای داشته باشیم تا علل روحیه ضعیف كار جمعی و به عبارتی فرار ایرانیان از كارهای تیمی و اصرار بر فردگرایی را بررسی كنیم.
حسین علیزاده جامعه شناس در این مورد به تاكید دین مبین اسلام و اعتقادات و باورهای دینی به انجام كارهای جمعی می پردازد.
وی در گفت وگو با خبرنگار سرویس گزارش كیهان تأكید می كند: «علی رغم این كه در باورها و اعتقادات مذهبی ما بسیار تأكید شده است و بر اساس «یدالله مع الجماعه» كه دست خدا با جماعت و فعالیت های گروهی ظاهر می شود ولی متأسفانه این فرهنگ سازی در نظام آموزش و پرورش ما كه زیربنای همه توسعه ها و رشدها و تحولات است، ورود نیافته و این نهاد از ابتدا با این تعبیر كه انسان، تنها باید از دیگران جلو بزند نوعی رقابت های پراسترس و با فشار عصبی را از همان روز اول ملكه ذهن دانش آموزان كرده است.»
وی ادامه می دهد: «در صورتی كه در بسیاری از فرهنگ ها مثل حتی فرهنگ آفریقایی ها جمع گرایی در حال آموزش دادن است. سال ها پیش شخص مردم شناسی تحقیقی در این باره و در جامعه ای آفریقایی آغاز كرد. به این ترتیب كه تعدادی گردو را در مكانی مخفی كرد و گفت كه هر یك از بچه ها گردوها را پیدا كند همه گردوها برای او خواهد شد. اما با گفتن این جمله ناگهان دید كه بچه ها دست های همدیگر را گرفتند و رفتند بدون این كه به سخنان او اعتنا كنند. در پاسخ به ناراحتی این مردم شناس بچه ها گفتند ما نمی توانیم خوشحال باشیم در حالی كه دوست مان ناراحت باشد. ما می خواهیم همه با هم خوشحال باشیم و نمی توانیم گردوها را برای خودمان برداریم.»
این جامعه شناس با اعتقاد بر این كه ریشه ضعف در روحیه جمع گرایی را باید در نظام آموزشی دنبال كرد، اظهار می دارد: «این مسایل متأسفانه در آموزش و پرورش و نظام آموزشی ما نهادینه نشده است. دانش آموزان از ابتدا یاد می گیرند كه باید دائم به فكر جلو زدن از دیگران باشند تا موفق شوند در صورتی كه اصلا ارزشی برای موفقیت های جمعی قائل نشوند. به گروه جایزه نمی دهیم و همیشه فرد مورد تشویق واقع شده است.
در واقع باید یاد بگیریم اگر مشكل فردی حل شود مشكل جمع هم حل خواهد شد و همه زنجیروار متصل به هم هستند.»
مشاركت، حلقه مفقوده موفقیت
همه افراد حاضر در گروه باید در كارآیی و به موفقیت رساندن گروه خود مشاركت داشته باشند.
این موضوع روی كاغذ خیلی خوب و زیباست اما در عمل چندان هم آسان نیست چون هر یك از افراد از لحاظ نگرش، تعهد و اخلاق كاری متفاوت هستند.
این اتفاق از طریق تقویت نظام آموزشی و رسانه ها در آموزش های فردی و جمعی میسر می شود و نقش مهم نهادهای فرهنگی را نمی توان در این میان نادیده گرفت.
جواد آریان منش نماینده مجلس شورای اسلامی ضعیف بودن روحیه كار جمعی در كشور را مشابه برخی كشورهای در حال توسعه یك واقعیت تلخ می داند كه مانع توسعه كشور و باعث هدر رفت انرژی می شود.
وی در گفت وگو با گزارشگر كیهان اظهار می دارد: «پایین بودن سطح كیفیت كار و موازی كاری و شكل نگرفتن كارهای بزرگ موجب شده مراكز فرهنگی و اقتصادی ما متكثر و كم رونق باشند. مثلا در حوزه فرهنگی هزاران مؤسسه فرهنگی مردمی اما كوچك قائم به اشخاص وجود دارد كه اگر تبدیل به مجموعه های بزرگ شوند به جریانی تبدیل می شوند كه تحولات بزرگی رقم خواهند زد. در حوزه سیاسی هم احزاب را داریم اما احزابی كه متكی به چند نفر خاص هستند و هرگز نتوانسته اند روحیه جمعی را گسترش دهند و از ظرفیت های عظیم مردمی استفاده كنند.»
وی به هزاران بنگاه اقتصادی هم اشاره دارد كه توسط یك نفر یا چند نفر محدود اداره می شوند و در هیچ جای دنیا چنین چیزی مشاهده نمی شود بلكه فروشگاه های بزرگ كه از سرمایه های كوچك تشكیل شده اند و بنگاه های بزرگی را به وجود آورده اند، هست.
وكیل مردم در مجلس شورای اسلامی تصریح می كند: «متأسفانه روحیه كار جمعی در كشور ضعیف است و پیش از این كه مشكلات و موانع قانونی دخیل باشد موضوع، موضوعی فرهنگی است یعنی فرار از كار جمعی و غلبه روحیه فردگرایی و عدم مدارای اجتماعی و كاهش اعتماد اجتماعی در جامعه به علت ضعف فرهنگی و توجه نكردن به آموزه های دینی و توصیه بزرگان دینی مبنی بر فواید كار جمعی كه معتقدیم یدالله مع الجماعه و بركت و خیر در كارهای گروهی است، بوده است.
متأسفانه چنین فرهنگی در جامعه ما ضعیف است و دلایل آن به ریشه های تاریخی برمی گردد و آن چه در نظام تعلیم و تربیت داشته ایم.»
از ابزارهای موجود بهره ببریم
برای تقویت كار گروهی باید به سمت فرهنگ سازی و ایجاد تحول در فرهنگ جامعه از طریق ابزارهای موجود مثل آموزش و پرورش و رسانه های جمعی و گروهی و ابزارهای فرهنگ ساز برویم و محتوای كتاب های درسی را به خدمت بگیریم.
اما مجلس شورای اسلامی چه نقشی می تواند در این زمینه داشته باشد و آیا خلأهای قانونی وجود دارد؟
آریان منش می گوید: «طبیعی است مجلس هم در جهت زیرساخت های قانونی می تواند حركت كند اكنون هم قوانینی وجود دارد كه بسترها را فراهم كرده است مثلا در قانون برنامه پنجم توسعه در حوزه اقتصاد كه مجلس به تصویب رساند قانون این الزام را ایجاد كرده كه تا پایان برنامه پنجم توسعه باید یك پنجم اقتصاد كشور به صورت عمومی دربیاید و 25درصد آن تعاونی شود. براساس این زیرساخت های قانونی گسترش تعاونی ها بهتر است از سرمایه گذاری های فردی. برخی قوانین وجود دارد كه به دلیل عدم فرهنگ سازی هنوز نتوانسته ایم استفاده مناسب داشته باشیم. در صورتی كه در حوزه فرهنگ سازی نهادهایی مثل نظام آموزشی، صدا و سیما، وزارت علوم و وزارت ورزش و جوانان همچنین سازمان های دینی و فرهنگ ساز در حوزه تقویت فرهنگ كار جمعی می توانند تأثیرگذار باشند و البته كمیسیون های مجلس هم می توانند هماهنگ با یكدیگر عمل كنند.»
به راستی اگر برنامه ریزی ها درست صورت گیرد باتوجه به این كه انسان فطرتا موجودی اجتماعی است و به سمت گروه تمایل دارد به سرعت موفق خواهیم بود فرهنگ كار جمعی را در جامعه گسترش دهیم و از انرژی های موجود كه باعث توسعه كشور و ارتقای كیفیت كار و ارتقای سطح بهره وری و پرهیز از هدر رفتن منابع و انرژی می شود، جلوگیری كنیم.

مطلب از خانم
پریسا جلالی



نوع مطلب : كار جمعی در ایران، 
برچسب ها : كار جمعی در گرو فرهنگ سازی،
لینک های مرتبط :
اکبر رنجبران
جمعه 29 دی 1391
دوشنبه 20 شهریور 1396 02:18 ب.ظ
من رفته ام به برادر کوچکم می گویم که باید هم باشد
به طور مرتب از این وبلاگ بازدید کنید تا از جدیدترین اطلاعات به روز شود.
دوشنبه 20 شهریور 1396 12:40 ب.ظ
همکارهای شما، بخش خوبی از نوشتن و خوب است
استدلالات اظهار نظر شده در اینجا، من واقعا از این لذت بردم.
دوشنبه 20 شهریور 1396 04:31 ق.ظ
ضرب و شتم بزرگ من می خواهم تا در حال تحصیل باشم
وب سایت خود را تغییر دهید، چگونه می توانم برای آن اشتراک کنم
یک وب سایت وبلاگ؟ حساب من به یک معامله قابل قبول کمک کرد.
من کمی از این پخش شما آشنا بودم
مفهوم روشن روشن ارائه شده است
دوشنبه 20 شهریور 1396 12:03 ق.ظ
تو خیلی جالب هستی من اعتقاد ندارم که من
واقعا چیزی مثل این قبیل خواندن. بنابراین خوب است که کسی را با تفکر واقعی درباره این موضوع آشنا کنیم.
به طور جدی.. با تشکر از شما برای شروع این. این وب سایت است
یکی از چیزهایی که در اینترنت مورد نیاز است، شخصی با کمی
اصالت!
دوشنبه 16 مرداد 1396 10:26 ب.ظ
Today, I went to the beach front with my children. I found a sea
shell and gave it to my 4 year old daughter and said "You can hear the ocean if you put this to your ear." She placed the shell
to her ear and screamed. There was a hermit crab inside and
it pinched her ear. She never wants to go back!
LoL I know this is totally off topic but I had to tell someone!
شنبه 14 مرداد 1396 12:42 ب.ظ
Having read this I thought it was rather informative.
I appreciate you finding the time and effort to put this article together.

I once again find myself spending way too much time both reading and leaving comments.
But so what, it was still worthwhile!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
کلیه حقوق این وبلاگ برای پایگاه اطلاع رسانی حجاب و عفاف شهرستان بیجار - محفوظ است